BEWintersporters is ook beschikbaar op wintersporters.be
sluiten

Uitgelichte berichten

IJsplaat op de piste. Skigebied verantwoordelijk?

Rogier op 20 nov 2017 · 23 reacties

Skigebieden zitten in een tweestrijd. Men wil wintersporters laten genieten van de bergen op een zo veilig mogelijke manier, maar zoals veel locals zeggen en weten: gevaar nul bestaat in de bergen niet. Men kan pistes prepareren en waarschuwingsborden neerzetten, maar al het gevaar uitsluiten is onmogelijk. Men moet de goede balans vinden tussen veiligheid en de berg- en natuurbeleving. Waar liggen de verantwoordelijkheden van het skigebied en waar ligt de verantwoordelijkheid van de wintersporter zelf?Gevaar vlak naast de pisteAls je over een perfect geprepareerde afdaling ergens hoog in de bergen afdaalt is het soms moeilijk in te schatten hoe gevaarlijk het een meter naast die piste is. Of hoe gevaarlijk diezelfde helling zou zijn als deze niet voor wintersporters geprepareerd zou zijn. Rotsblokken worden met kussens afgezet, sommige blokken worden zelfs vermalen en gevaarlijke hellingen worden afgezet met netten. Maar niet altijd en overal.In skigebieden wordt niet, zoals in een attractiepark, ieder restje gevaar beveiligd. Je kunt diepe kuilen en afgronden vinden op nog geen meter naast skipiste, maar ook ijsplaten en hobbels op de piste zelf zijn niet raar. De een vindt dat raar, de ander doodnormaal. Een foto die ik vorig jaar plaatste over een levensgevaarlijke gletsjerspleet naast een zwarte piste boven het skigebied van de Grand Montets bij Chamonix maakte veel tongen los. Aantonen dat skigebied in de fout is gegaanLaaglanders kijken weleens op van de ravijnen en gevaarlijke situaties in de bergen maar Alpenbewoners blikken of blozen niet. Zij zijn in de bergen opgegroeid en weten dat je gewoon naar beneden kunt vallen. Kijk bijvoorbeeld ook maar eens naar hun bergwegen waar regelmatig de vangrail ontbreekt, zelfs als je 100 meter van de berg af kan donderen. Hoe een Alpenbewoner over zaken denkt doet echter niets af aan de verantwoordelijkheid die een skigebied heeft ten opzichte van zijn gebruikers. Deze wettelijke verantwoordelijkheid gaat in op het moment dat je een skipas gekocht hebt. Deze pas fungeert als contract tussen jou en de uitbater van het skigebied. Vervolgens is het in de Alpen normaal dat de skiër bij een ongeluk moet aantonen dat het gebied in de fout is gegaan of nalatig is geweest.Wat is een skipisteVoor de wet is een skipiste een route die is gereglementeerd, afgezet, gecontroleerd en gevrijwaard van groot en/of excessief gevaar. Op deze pistes mag je skiën, snowboarden en eventueel andere toegestane glijsporten beoefenen. Dit geldt allemaal alleen en expliciet voor geopende pistes. Voor de beveiliging van obstakels met matten en netten bestaan verder geen strikte richtlijnen omdat de situaties te complex en uiteenlopend zijn. RechtbankenIn de gevallen dat er onenigheid is over de veiligheid van een piste, meestal na een ongeluk, buigen de rechtbanken in de Alpen zich over de vraag of het skigebied genoeg heeft gedaan om te zorgen dat het gevaar niet excessief was. Wat hierbij opvalt is dat rechters een hoge mate van eigen verantwoordelijkheid van de gebruikers verwachten en dat veel gevaar volgens hen inherent is aan het bezig zijn in de bergen. Zo zegt de Duitse advocate Christina Warsitz duidelijk: Oftewel, gevaren die simpelweg samenhangen met het afdalen van een piste, waaronder harde en ijzige passages, zal een skiër moeten aanvaarden. Ook wordt er anders gekeken naar excessief gevaar naast een groene piste dan naast een zwarte. Er wordt van de pistegebruiker verwacht dat hij zijn snelheid en manier van skiën/boarden aanpast aan de heersende condities. Een aantal voorbeelden maakt dit duidelijk. IJsplaten op de pisteNa een ongeluk waarbij een vrouw gewond raakte toen ze op een ijsplaat viel gaf een Franse rechter aan dat je als skiër harde sneeuw/ijsplaten kunt verwachten op een piste. In dit geval werd het ijs zelfs aangegeven met een aantal waarschuwingspaaltjes. Het skigebied had meer dan genoeg gedaan, en ijsplaten zijn volgens de rechter duidelijk geen excessief gevaar op de piste.In een ander geval echter werd een skigebied wel op de vingers getikt vanwege ijs op de piste. Hier was de gehele breedte van een groene piste zeer ijzig en de kans dat een vallende skiër of boarder van de piste af zou geraken erg groot. Het skigebied had het gevaar onderschat en werd aansprakelijk gesteld. Het gebied had netten aan de zijkant van de piste moeten ophangen.Geen verantwoordelijkheid bij afsnijdertjesEen andere interessante uitspraak gaat over een skiester gewond raakte bij een val terwijl zij een veelgebruikte afsnijder skiede. Je weet wel, zo’n paadje dat niet op de pistekaart staat maar wel door veel mensen genomen wordt. De vrouw klaagde het skigebied aan maar de rechter verwees deze aanklacht resoluut naar de prullenbak. De vrouw skiede te hard voor het terrein en - het belangrijkste - het ongeluk gebeurde off-piste waar het skigebied geen enkele verantwoording voor draagt. Ook niet als het een zeer veelgebruikt(e) afsnijder/paadje is. Bedenk dit als je met kinderen over een bospaadje skiet! Verder toonden meerdere rechtzaken in de Alpen aan dat bij ongelukken op gesloten pistes de wintersporter zelf aansprakelijk is en niet het skigebied. Zichtbaarheid belangrijkZo kan ik nog wel even doorgaan met het noemen van voorbeelden waarbij skigebieden niet aansprakelijk bleken te zijn. Er zijn genoeg skiërs en boarders die naast bruggen zijn gevallen, in ravijnen zijn gestort of in botsing zijn gekomen met lawinehekken of andere obstakels. Bijna altijd was de uitspraak hetzelfde: de gevaren waren goed te zien en de pistes waren niet te gevaarlijk. Ook bij ongelukken door slechte sneeuwcondities worden skigebieden zelden aansprakelijk gesteld. De wintersporters kan immers weten dat de sneeuw slecht is. Het hoort bij de wintersport.Anders wordt het als obstakels op bijzondere plaatsen staan of slecht zichtbaar zijn. Denk aan sneeuwkanonnen midden op een piste. Zelfs een slecht zichtbaar transformatorhuisje naast een blauwe piste moest van de rechter goed beveiligd worden met matten.Wat is te gevaarlijk?In alle Alpenlanden komt de wetgeving ongeveer op hetzelfde neer. Als wintersporter wordt er van je verwacht dat je begrijpt wat de gevaren zijn. Ook moet duidelijk zijn dat de gevaren die je bijvoorbeeld loopt in een snowpark vele malen hoger zijn dan op een groene piste. Net als dat er van een skiër op een zwarte piste meer kundigheid wordt verwacht dan van een beginner. Van skigebieden wordt dus verwacht dat geopende pistes zo worden beveiligd dat de wintersporters die zich zonder een te groot gevaar op deze pistes kunnen begeven. Een zwarte piste wordt dus anders ingericht dan een groene beginnerspiste. Bronnen: seilbahn.net, http://www.wissen.de/, domainesskiables.fr, wirtschaftskamer Tirol

Column: De serveerster

Ruud op 18 nov 2017 · 11 reacties

We waren voor de derde keer in het zelfde kleine dorpje in Tsjechië. De skigebieden zijn er heel overzichtelijk en dat was prima want de kinderen waren nog klein, dus we hadden niet veel nodig. De oudsten kregen samen met de kinderen van onze meereizende vrienden privéles –het kostte geen drol- en de jongste speelde in de sneeuw. We konden er filevrij heen rijden, het landschap was mooi en er lag altijd veel sneeuw. En alles was er hartstikke goedkoop: het huis dat we huurden, de skilessen, de boodschappen en de horeca. Waar zeg je nou zonder gevaar voor eigen portemonnee tegen je kinderen: “neem nog maar een warme chocolade als je wilt, hoor”? Kortom: we hadden het een paar jaar prima naar ons zin. Het enige waar we een beetje mee worstelden, was het contact met sommige locals. Ons vaste restaurantOmdat alles goedkoop was –we grapten altijd dat thuisblijven in Nederland duurder was-, gingen we iedere dag uit eten. Beneden aan het weggetje waar “ons huis” aan lag, was naast de pistes een vrij groot restaurant. Er waren er nog wel meer, maar die vonden we minder lekker. Bovendien lagen ze beneden in het dorpje, wat betekende dat we ’s avonds na het diner met de broek op de vreethaak via een glad pad flink omhoog moesten klimmen met vijf kinderen. En dat alleen voor de afwisseling. Dus was al gauw het restaurant naast de pistes onze favoriet geworden. Drie jaar lang kwamen we er in de vakantie iedere avond. Maar hoezeer we het ook als “ons” restaurant beschouwden, we kregen niet het idee dat ze bij het binnenstappen van ons negenkoppige gezelschap dachten: “ha, daar heb je “onze” klanten weer. Dobry vecerHoezeer we ook al ons geleerde Tsjechisch in praktijk brachten en bij het binnenkomen enthousiast "Dobry vecer! Jak se dari?" riepen, altijd was de ontvangst op het ijzige af. Na een klein knikje keek de waard met onbewogen gezicht in zijn boek of er plek was. En dat terwijl we voor de hele week hadden gereserveerd. Het resultaat was altijd dat de serveerster werd gewenkt om ons naar onze tafel te brengen. Die serveerster was een geval apart: ze had het postuur van een rugbyspeler en boezemde ons niet alleen daarom ontzag in. Ze straalde uit dat er met haar niet te spotten viel. Na iets wat doorging voor een begroeting, begon mede door die uitstraling een ingewikkelde fase van het restaurantbezoek.Volgen? Niet volgen?Het restaurant kende twee achter elkaar liggende eetzalen. Onze tafel stond in de achterste zaal en je kon vanuit de bar niet zien of de tafel al vrij was. Vaak waren ze die nog aan het afruimen na de vorige klanten. Onze serveerster liep met ferme pas de eerste zaal in, ons in een klein dilemma achterlatend. De ene keer liepen we direct achter haar aan naar de tweede zaal waar de tafel al klaar stond. Maar evenzovele keren draaide ze zich bruusk om als ze merkte dat we haar volgden, bleef staan en hief met een stuurs gezicht haar hand met de palm naar ons toe, als een agent die een stopteken gaf. Als we daarentegen op de drempel wachtten tot we zeker wisten dat we konden doorlopen, kon het gebeuren dat ze zich omdraaide en met haar arm vinnig een “kom nu hier” gebaar maakte. Wij werden hier vanzelfsprekend lacherig van. Wat ze daarvan vond, bleef verborgen achter haar ondoorgrondelijkheid, maar haar strenge optreden maakte ons nu eenmaal licht zenuwachtig, wat dan nog meer op de lachspieren werkte. CultuurschokToen we na een paar jaar Tsjechië voor het eerst met zijn allen naar Oostenrijk gingen, kregen we dan ook een kleine cultuurschok. Op de eerste avond dat we er waren troffen we een serveerster die bijna boog als een knipmes. Na het bestellen schoot één van de dames in ons gezelschap in de lach. Op onze vraag waarom zei ze verbaasd: ze zei “gnädige Frau” tegen me!

De Nederlandse Berg: komt-ie er nog?

Rick op 20 nov 2017 · 10 reacties

Ruim zes jaar geleden is het inmiddels. Toen beheerste een bizar plan het landelijke en zelfs het internationale nieuws. Het plan van een paar gekke Laaglanders met een fascinatie voor bergen, die het zat waren om continu naar de Alpen te reizen voor het beoefenen van de winter- of wielersport. Mensen die het heft in eigen hand namen en een plan bedachten om die berg dan maar zelf te bouwen. Door alle aandacht werden de plannen alleen maar serieuzer en konden ze rekenen op steeds meer steun van bedrijven en particulieren. Wat begon als een grap, was een serieus project geworden. Een berg in Nederland, betekende dat dat we straks op wintersportvakantie zouden kunnen in eigen land? Nadat de eerste mediastorm was geluwd, werd het echter stil rondom De Nederlandse Berg. Wat is de stand van zaken, zes jaar na dato?Het idee: een grapEen column van Thijs Zonneveld op nieuwssite nu.nl op 29 juli 2011 was destijds het startpunt van het bizarre plan een berg te bouwen in de polder. Dit plan werd ingegeven door de constatering dat ons platte polderlandje voor Nederlandse sporters in veel sporten behoorlijk nadelig is. Of het nu gaat om wielrennen, schansspringen, bobsleeën, snowboarden of schaatsen, een berg kan op vele verschillende terreinen een enorm voordeel opleveren. Het plan om een berg te bouwen bestond overigens al langer, om precies te zijn sinds 2004. Toen opperde journalist Peter Hendriks als eerste het plan voor het bouwen van een berg. Destijds kreeg het plan echter niet veel aandacht (op de NRC-prijs voor beste idee van Nederland na) en raakte het in de vergetelheid. Totdat Thijs Zonneveld het plan in zijn column weer tot leven bracht. En met succes, de reacties op het artikel waren overweldigend. Niet alleen wieler- en wintersportfans waren enthousiast, ook bedrijven stapten in en boden hun steun aan. Het plan werd steeds serieuzer: Zo werd er nagedacht over toepassingen en mogelijkheden van de berg, maar ook over de bouw, de vorm en de hoogte en zelfs over mogelijke locaties. Architectenbureaus maakten tekeningen, ingenieursbureaus rekenden alles door en er ontstond een heel innovatieplatform. Om een grondig haalbaarheidsonderzoek te kunnen starten, werd een crowdfundingsactie gelanceerd: mensen konden een stukje van de berg kopen en zo een bijdrage leveren aan het plan. Uiteindelijk werd genoeg geld bijeen gebracht om een haalbaarheidsonderzoek uit te kunnen voeren. Het plan: Die Berg Komt Er!Zes jaar geleden was de column van Thijs Zonneveld dus het startpunt voor De Nederlandse Berg. Daarmee bedoelde hij dus geen veredelde Limburgse heuvel, maar een echte berg van 2000 (!) meter hoog. Maar wat kun je dan precies met zo’n berg? Op de weg naar de top (mét haarspelden) zouden de Nederlandse wielrenners bijvoorbeeld iedere dag hun klimcapaciteiten kunnen trainen: de volgende Nederlandse Tour de France-winnaar zou niet lang meer op zich laten wachten. In het dorp op de berg zouden Nederlandse sporters permanent op hoogte kunnen trainen. En daarnaast zou de berg ingezet kunnen worden voor recreatief gebruik: mountainbiken, wandelen, paragliden, de mogelijkheden zijn eindeloos. Tot zover de zomer. In de winter zou de neerslag in ons land op die hoogte bijna allemaal als sneeuw vallen, waardoor de berg gebruikt kan worden voor allerlei wintersporten. Zo waren er plannen voor skipistes met een lengte van wel 5 kilometer (!), springschansen, een bobsleebaan en een schaatsbaan op hoogte.Na het fantaseren over de mogelijkheden die zo’n berg kon bieden en de schetsen over hoe hij eruit zou komen te zien, was het tijd voor wat meer realiteit. De ingenieursbureaus die hun steun hadden toegezegd kwamen met de eerste berekeningen. Eén van de ideeën was een plan voor een massieve berg gemodelleerd naar de Japanse berg Mount Fuji. Deze zou, toepasselijk genoeg, voor de kust van Bergen aan Zee moeten komen te liggen. Voor een massieve berg bleken echter astronomische hoeveelheden steen, zand en beton nodig. Daarnaast zou de berg 4 tot 7 biljoen (!) euro gaan kosten en op geen enkele manier rendabel te maken zijn. Al snel kwam er een alternatief plan: een holle berg. Voor een berg die van binnen hol is, is maar een fractie van het materiaal nodig. Daarnaast is de ruimte in de berg dan ook nog te gebruiken voor allerlei andere doeleinden, zoals energieopwekking via wind- en waterkracht en voedselproductie. Bovendien zou de berg in fases gebouwd kunnen gaan worden, wat hem een stuk beter realiseerbaar maakt. Op die manier zou de berg ook meteen een stuk rendabeler gemaakt kunnen worden en zou hij, naast sport, ook maatschappelijke doelen kunnen dienen.De status in 2017: komt die berg er nou nog?Met het via crowdfunding opgehaalde geld werd een onderzoek gefinancierd wat de haalbaarheid onderzocht op drie terreinen: technisch, financieel en maatschappelijk. De technische haalbaarheid was door het plan om de berg hol te maken al grotendeels beantwoord: technisch is het mogelijk. Een onderzoek naar de maatschappelijke haalbaarheid leverde een wisselend beeld op: 50% van de Nederlanders was vóór, 50% tegen. Maar men zag ook dat hoe meer mensen wisten van de plannen, hoe positiever zij er tegenover stonden. De financiële haalbaarheid bleek echter een ander verhaal. Volgens de berekeningen zou ook de holle variant van de berg nog honderden miljarden euro’s gaan kosten en financieel niet haalbaar zijn.Om erachter te komen wat men nu van plan is met het project, hebben we contact opgenomen met Thijs Zonneveld. Hij ziet nog steeds mogelijkheden voor een kunstmatige berg: “Op termijn zal dit, of een vergelijkbaar idee worden verwezenlijkt. Waarschijnlijk het eerst in landen waar veel geld is en duurzame landbouw en energieopwekking hoog op de agenda staat. Denk aan een van de Emiraten of Saudi-Arabië”. Helaas voor ons wintersporters moet een berg in een regio met een gemiddelde wintertemperatuur van een graad of 25 wel héél hoog worden om ervan af te kunnen skiën.De kosten zijn dus het grootste knelpunt van het project geworden en dat is ook de reden dat men de ambities naar beneden heeft moeten bijstellen. Geen massieve berg van 2000 meter hoog, maar een holle heuvel van enkele honderden meters. In een artikel in het Algemeen Dagblad vorig jaar gaf Zonneveld al aan te werken aan een bescheidener plan, te beginnen bij een berg van 300 meter. Met daarbij de opmerking dat deze dan wellicht later in fases opgehoogd zou kunnen worden tot 400, 600 of 1000 meter. "Een berg van enkele honderden meters zou al geschikt zijn om energie op te wekken, duurzame landbouw in te verwerken en aan de buitenkant te gebruiken voor sportfaciliteiten" aldus Zonneveld. Men is dus nog steeds bezig met het plan om kunstmatige hoogteverschillen te creëren, maar het wordt een project van de lange adem. Zonneveld en de andere initiatiefnemers zijn echter nog steeds vastbesloten om die berg (heuvel) ooit te gaan bouwen.ConclusieWat begon als grap, is plots een serieus plan geworden met zelfs het grootste innovatieplatform van Nederland tot gevolg. Hoewel het plan in eerste instantie te bizar voor woorden leek, bleek het toch haalbaarder dan gedacht. Dit bracht zaken in een stroomversnelling en hield de hoop op een Nederlandse Berg levend. Na een grondig haalbaarheidsonderzoek bleek het financiële aspect echter toch een te grote horde. De ambities zijn inmiddels naar beneden bijgesteld tot de bouw van een -nog steeds ambitieuze- heuvel, maar ook dit wordt een project van de lange adem. Dat betekent voor ons wintersporters helaas dat een echte wintersportvakantie in eigen land er waarschijnlijk niet meer in zit. Vanaf een heuvel kun je echter ook leuke afdalingen maken, dus misschien, héél misschien, gaan we over een jaar of twintig niet meer een dagje naar het Sauerland, maar naar ons eigen Winterberg.. aan Zee…Bronnen:Thijs Zonneveld, website Die Berg Komt Er, AD.nl, nu.nl

Het is andermaal genieten van winterse condities vandaag in de Alpen. Grote delen van de Alpen zien er prachtig wit uit en het is pas november. Toch gaat er deze week aardig wat sneeuw smelten door belangrijk hogere temperaturen en südföhn in de noordalpen . Het goede nieuws is, vanaf zondag... » lees meer

Weerman Roel

Accommodaties

Vertrek

Laatste weblog berichten